اقدامات بهداشتی هنگام آلودگی هوا | راهنمای جامع محافظت از سلامت

آلودگی هوا چیست و چرا باید آن را جدی بگیریم؟

آلودگی هوا به وجود هرگونه ماده شیمیایی، فیزیکی یا زیستی در هوا گفته می‌شود که بتواند به سلامت انسان، حیوانات، گیاهان یا اکوسیستم آسیب برساند. این آلاینده‌ها ممکن است قابل مشاهده نباشند، اما اثرات آن‌ها واقعی و گاه بسیار خطرناک است.

مهم‌ترین آلاینده‌های هوا

• ذرات معلق ریز (PM2.5 و PM10)
• ازن سطح زمین (O₃)
• دی‌اکسید نیتروژن (NO₂)
• دی‌اکسید گوگرد (SO₂)
• مونوکسید کربن (CO)
• ترکیبات آلی فرار (VOCs)

در میان این‌ها، PM2.5 به دلیل اندازه بسیار کوچک (کمتر از 5/2 میکرون) بیشترین خطر را برای سلامت انسان دارد؛ زیرا می‌تواند به عمق ریه نفوذ کند و حتی وارد جریان خون شود.

آلودگی هوا چگونه بر بدن انسان اثر می‌گذارد؟

آلودگی هوا عاملی تأثیرگذار بر عملکرد طبیعی بدن انسان در سطوح مختلف به شمار می‌رود. ذرات معلق و گازهای آلاینده پس از ورود به بدن می‌توانند اندام‌های حیاتی را درگیر کرده و در کوتاه‌مدت و بلندمدت پیامدهای جدی برای سلامت ایجاد کنند. در ادامه، مهم‌ترین اثرات آلودگی هوا بر سیستم‌های مختلف بدن بررسی می‌شود.

اثر آلودگی هوا بر سیستم تنفسی

سیستم تنفسی نخستین مسیر ورود آلاینده‌های هوا به بدن است و به همین دلیل بیشترین آسیب را متحمل می‌شود. تماس مداوم با هوای آلوده می‌تواند باعث تحریک راه‌های هوایی شده و علائمی مانند سرفه، خس‌خس سینه و تنگی نفس را ایجاد کند. در افراد مبتلا به آسم یا آلرژی‌های تنفسی، آلودگی هوا اغلب موجب تشدید علائم و افزایش حملات تنفسی می‌شود.

قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض آلاینده‌ها، به ویژه ذرات معلق ریز مانند PM2.5، خطر ابتلا به بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD) را افزایش می‌دهد. همچنین، شواهد علمی نشان می‌دهد که آلودگی هوا می‌تواند یکی از عوامل مؤثر در افزایش خطر سرطان ریه باشد، حتی در افرادی که سابقه مصرف دخانیات ندارند.

اثر آلودگی هوا بر قلب و عروق

تحقیقات متعدد ارتباط مستقیمی بین آلودگی هوا و بیماری‌های قلبی-عروقی نشان داده‌اند. قرار گرفتن مداوم در معرض ذرات معلق ریز، به ویژه PM2.5، می‌تواند منجر به التهاب سیستمیک و اختلال در عملکرد عروق خونی شود. این فرآیندها در نهایت خطر بروز سکته قلبی و سکته مغزی را افزایش می‌دهند.

نکته قابل توجه این است که حتی سطوحی از آلودگی هوا که پایین‌تر از استانداردهای رسمی اعلام شده هستند نیز می‌توانند برای سلامت قلب خطرناک باشند. این موضوع اهمیت پایش کیفیت هوا و رعایت اقدامات پیشگیرانه را برای تمام افراد، به ویژه بیماران قلبی، دوچندان می‌کند.

اثر آلودگی هوا بر مغز و سلامت روان

شواهد علمی جدید نشان می‌دهد که تأثیر آلودگی هوا به ریه و قلب محدود نمی‌شود و سلامت مغز را نیز درگیر می‌کند. مطالعات ارتباط معناداری میان قرار گرفتن طولانی‌مدت در معرض آلاینده‌های هوا و افزایش خطر ابتلا به زوال عقل یا دمانس گزارش کرده‌اند.

علاوه بر این، آلودگی هوا می‌تواند با افزایش احتمال بروز اختلالات روانی مانند افسردگی و اضطراب همراه باشد. کاهش عملکرد شناختی، افت تمرکز و اختلال در حافظه نیز از دیگر پیامدهای گزارش شده تماس مداوم با هوای آلوده هستند؛ مسائلی که می‌توانند کیفیت زندگی و بهره‌وری روزانه افراد را تحت تأثیر قرار دهند.

اثر آلودگی هوا بر بارداری و رشد جنین

دوران بارداری یکی از حساس‌ترین مراحل زندگی انسان است و آلودگی هوا می‌تواند خطرات جدی برای مادر و جنین ایجاد کند. مطالعات نشان داده‌اند که تماس با آلاینده‌های هوا در دوران بارداری با افزایش خطر زایمان زودرس و کاهش وزن نوزاد هنگام تولد ارتباط دارد.

همچنین برخی پژوهش‌ها حاکی از آن است که آلودگی هوا می‌تواند بر رشد سیستم عصبی جنین اثر منفی بگذارد و پیامدهای بلندمدتی برای سلامت کودک در سال‌های بعد زندگی به همراه داشته باشد. به همین دلیل، کاهش مواجهه با آلودگی هوا در دوران بارداری از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

آیا کیفیت پایین هوای فضای باز می‌تواند باعث بیماری شود؟

قرار گرفتن بلندمدت در معرض هوای آلوده با بسیاری از مشکلات سلامتی مرتبط است، از جمله:

• آسم
• برونشیت
• حملات قلبی
• بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD)
• آلرژی‌ها
• تنگی نفس
• درد قفسه سینه
• خس‌خس سینه
• سرفه‌های مداوم
• مرگ زودرس

هوای بیرون با کیفیت پایین همچنین می‌تواند احتمال مراجعه به اورژانس، بستری شدن در بیمارستان یا غیبت از مدرسه، محل کار و فعالیت‌های روزمره را افزایش دهد. علاوه بر این، آلودگی هوا می‌تواند بر رشد و تکامل ریه‌های کودکان نیز تأثیر منفی بگذارد.

کپسول دیپ لانگ ساپورت گرین نیچر

چگونه بفهمیم کیفیت پایین هوا بر سلامت ما تأثیر گذاشته است؟

اگر شما یا اعضای خانواده‌تان در مناطقی با آلودگی هوای بالا زندگی یا کار می‌کنید و به طور مداوم هوای آلوده تنفس می‌کنید، ممکن است با علائم و نشانه‌های زیر روبه‌رو شوید:

• آبریزش بینی
• سوزش یا التهاب چشم‌ها
• مشکل در تنفس
• تحریک گلو و ریه‌ها
• افزایش غیرطبیعی خلط
• تشدید بیماری‌های قلبی یا ریوی

همچنین مه‌دود (Smog) ناشی از آلودگی هوا، آتش‌سوزی‌های طبیعی یا دود کارخانه‌ها می‌تواند میدان دید را کاهش دهد و باعث ایجاد محیطی مه‌آلود شود. این شرایط ممکن است رانندگی یا رفت و آمد روزمره را دشوار کند و خطر تصادفات جاده‌ای را افزایش دهد.

چه کسانی بیشتر در معرض خطر هستند؟

برخی افراد در برابر عوارض ناشی از کیفیت پایین هوای فضای باز آسیب‌پذیرتر هستند، از جمله:

• افراد مبتلا به بیماری‌های قلبی یا ریوی: افرادی که دچار بیماری‌هایی مانند نارسایی قلبی، آنژین، بیماری ایسکمیک قلب، بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD)، آمفیزم یا آسم هستند، بیشتر از دیگران به هوای آلوده واکنش منفی نشان می‌دهند.
• سالمندان: افراد مسن نسبت به جوان‌ترها احتمال بیشتری دارد که به بیماری‌های قلبی یا ریوی مبتلا باشند و در نتیجه، اثرات آلودگی هوا را شدیدتر تجربه کنند.
• کودکان و نوجوانان: ریه‌ها و دستگاه تنفسی کودکان و نوجوانان هنوز در حال رشد است. آن‌ها به نسبت وزن بدن، هوای بیشتری تنفس می‌کنند و معمولاً فعالیت بیشتری در فضای باز دارند. به همین دلیل، بیشتر در معرض آسیب‌های ناشی از آلودگی هوا قرار می‌گیرند.
• افراد مبتلا به دیابت: دیابت می‌تواند سلامت قلب و عروق را تحت تأثیر قرار دهد. قرار گرفتن در معرض هوای آلوده ممکن است این بیماری را تشدید کرده و خطر عوارض قلبی را افزایش دهد.
• زنان باردار: تنفس هوای آلوده حاوی مواد سمی می‌تواند سلامت مادر و جنین در حال رشد را به خطر بیندازد و با پیامدهای منفی بارداری همراه باشد.
• افراد با درآمد پایین: افرادی که با محدودیت‌های اقتصادی و اجتماعی روبه‌رو هستند، اغلب نزدیک منابع آلودگی هوا مانند کارخانه‌ها، بزرگراه‌ها یا مراکز شهری شلوغ زندگی می‌کنند. این موضوع آن‌ها را در معرض تماس طولانی‌مدت با هوای آلوده قرار می‌دهد.
• افراد فعال در فضای باز: کسانی که به ورزش یا فعالیت بدنی در فضای باز علاقه دارند، به ‌ویژه در مناطق با کیفیت هوای نامناسب، احتمال بیشتری دارد که مواد سمی موجود در هوا را تنفس کنند و دچار مشکلات سلامتی شوند.
   

آلاینده‌های رایج هوای فضای باز

هوای فضای باز هر روزه در معرض ترکیبی از آلاینده‌های مختلف قرار می‌گیرد که بخش قابل‌توجهی از آن‌ها منشأ انسانی دارند. برآوردها نشان می‌دهد روزانه طیف گسترده‌ای از مواد سمی ساخته شده توسط انسان وارد جو می‌شود؛ موادی که می‌توانند کیفیت هوا را کاهش داده و سلامت انسان را در کوتاه‌مدت و بلندمدت تحت تأثیر قرار دهند. در ادامه، با مهم‌ترین آلاینده‌های هوای بیرون و اثرات آن‌ها بر سلامت آشنا می‌شویم.

ازن (Ozone)

ازن که اغلب با عنوان مه‌دود یا اسموگ شناخته می‌شود، یکی از آلاینده‌هایی است که کنترل آن در بسیاری از کشورها همچنان چالش‌برانگیز است. این گاز بی‌رنگ و نامرئی در سطح زمین شکل می‌گیرد و در صورت استنشاق می‌تواند باعث تحریک راه‌های هوایی و کاهش عملکرد ریه شود. قرار گرفتن مداوم در معرض ازن با تشدید آسم، افزایش تنگی نفس و آسیب به بافت ریه ارتباط دارد، حتی زمانی که فرد علائم واضحی احساس نکند.

ذرات معلق (Particulate Matter)

ذرات معلق یا آلودگی ذره‌ای شامل ترکیبی از ذرات بسیار ریز جامد و مایع هستند که در هوای تنفسی ما شناورند. بسیاری از این ذرات، به ویژه PM2.5، آن‌قدر کوچک‌اند که با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شوند، اما می‌توانند به عمق ریه‌ها نفوذ کرده و وارد جریان خون شوند. تماس طولانی‌مدت با ذرات معلق با افزایش خطر بیماری‌های ریوی، قلبی‌عروقی و حتی مرگ زودرس همراه است.

دی‌اکسید نیتروژن (Nitrogen Dioxide)

دی‌اکسید نیتروژن گازی است که عمدتاً در اثر سوزاندن سوخت‌های فسیلی تولید می‌شود. این آلاینده در مناطق پرتردد شهری، خیابان‌های شلوغ و اطراف بزرگراه‌ها بیشتر دیده می‌شود. تنفس دی‌اکسید نیتروژن می‌تواند باعث التهاب راه‌های تنفسی شود و در افراد حساس، خطر بروز یا تشدید بیماری‌هایی مانند آسم و برونشیت را افزایش دهد.

دی‌اکسید گوگرد (Sulfur Dioxide)

دی‌اکسید گوگرد زمانی وارد هوای فضای باز می‌شود که سوخت‌های حاوی گوگرد مانند زغال‌سنگ، نفت یا گازوئیل سوزانده شوند. این آلاینده به ویژه در نزدیکی نیروگاه‌های زغال‌سنگ‌سوز، پالایشگاه‌ها و بنادر ساحلی غلظت بالاتری دارد. استنشاق دی‌اکسید گوگرد می‌تواند باعث تحریک شدید دستگاه تنفسی، تنگی نفس و تشدید بیماری‌های ریوی شود.

مونوکسید کربن (Carbon Monoxide)

مونوکسید کربن گازی بی‌بو، بی‌رنگ و بسیار خطرناک است که در نتیجه احتراق ناقص سوخت‌ها تولید می‌شود. این گاز معمولاً در اطراف خیابان‌ها و بزرگراه‌های پرترافیک تجمع پیدا می‌کند. مونوکسید کربن با کاهش توانایی خون در حمل اکسیژن، می‌تواند منجر به سردرد، سرگیجه، ضعف و در سطوح بالا حتی مسمومیت شدید و تهدید کننده زندگی شود.

قرص ک تکس ویتامدیک

چه عواملی باعث آلودگی هوای فضای باز می‌شوند؟

آلودگی هوای فضای باز نتیجه فعالیت‌های انسانی و برخی پدیده‌های طبیعی است که به طور مستقیم یا غیرمستقیم منجر به انتشار آلاینده‌ها در جو می‌شوند. منابع تولید آلودگی هوا متنوع‌اند و از نیروگاه‌های بزرگ صنعتی گرفته تا فعالیت‌های روزمره خانگی را در بر می‌گیرند. شناخت این عوامل، نخستین گام برای کاهش مواجهه با آلاینده‌ها و پیشگیری از پیامدهای سلامت محور آن است.

قرار گرفتن مداوم در معرض این منابع آلودگی می‌تواند خطر بیماری‌های قلبی، ریوی، سرطان و حتی اختلالات عصبی را افزایش دهد. شدت اثرات به مدت مواجهه، غلظت آلاینده‌ها و وضعیت سلامت فرد بستگی دارد.

نکات کلیدی برای محافظت از سلامت در برابر آلودگی هوا

آلودگی هوا فقط یک مسئله زیست‌محیطی نیست؛ بلکه یک عامل خطر جدی برای سلامت عمومی محسوب می‌شود. کاهش کیفیت هوا می‌تواند بر عملکرد قلب، ریه، سیستم ایمنی و حتی سلامت عصبی تأثیر بگذارد. این موضوع برای کودکان، سالمندان، زنان باردار و افرادی که به بیماری‌های قلبی، ریوی یا آلرژی مبتلا هستند اهمیت دوچندان دارد. رعایت مجموعه‌ای از اقدامات پیشگیرانه می‌تواند میزان مواجهه با آلاینده‌ها را کاهش داده و از تشدید علائم جلوگیری کند.

توجه روزانه به شاخص کیفیت هوا (AQI)

یکی از ساده‌ترین و مؤثرترین راهکارها، بررسی روزانه شاخص کیفیت هوا یا AQI (Air Quality Index) است. این شاخص توسط سازمان‌های محیط‌زیست و از طریق وب‌سایت‌ها یا اپلیکیشن‌های هواشناسی منتشر می‌شود و وضعیت آلودگی هوا را با کدهای رنگی نمایش می‌دهد:

• سبز: هوای سالم و کم‌خطر برای عموم مردم
• زرد: کیفیت هوا قابل قبول، اما برای افراد حساس ممکن است مشکل‌ساز باشد
• نارنجی: ناسالم برای گروه‌های حساس
• قرمز: ناسالم برای همه افراد
• بنفش و قهوه‌ای: بسیار ناسالم یا خطرناک

در روزهایی که شاخص کیفیت هوا در محدوده ناسالم قرار دارد، بهتر است برنامه‌های خارج از منزل را محدود کنید و اقدامات محافظتی را افزایش دهید.

کاهش ورود هوای آلوده به فضای داخلی

در زمان صدور هشدار آلودگی، مه‌دود، طوفان گرد و غبار یا آتش‌سوزی‌های گسترده، توصیه می‌شود در خانه بمانید و در و پنجره‌ها را بسته نگه دارید. استفاده از دستگاه‌های تصفیه هوا با فیلتر HEPA می‌تواند به کاهش ذرات معلق ریز (PM2.5) در فضای داخلی کمک کند. اگر در نزدیکی بزرگراه‌ها، مناطق صنعتی یا مراکز پرترافیک زندگی می‌کنید، این اقدام اهمیت بیشتری دارد.

محدود کردن فعالیت بدنی در فضای باز

فعالیت‌های ورزشی در هوای آلوده باعث افزایش حجم تنفس و در نتیجه ورود بیشتر آلاینده‌ها به عمق ریه می‌شود. دویدن، پیاده‌روی سریع یا ورزش در مناطق پرترافیک می‌تواند خطر التهاب راه‌های هوایی و تشدید آسم را افزایش دهد. در روزهای با شاخص آلودگی بالا، تمرینات ورزشی را به فضای داخلی منتقل کنید یا به زمانی موکول نمایید که شاخص کیفیت هوا در وضعیت سالم یا قابل قبول باشد. کودکان نیز باید در این روزها زمان بازی در فضای باز را کاهش دهند.

استفاده از منابع انرژی پاک در خانه

کاهش مصرف سوخت‌های فسیلی و استفاده از منابع انرژی تجدیدپذیر مانند انرژی خورشیدی یا برق به جای سوخت‌های جامد، به بهبود کیفیت هوای جامعه کمک می‌کند و میزان آلاینده‌های داخل خانه را نیز کاهش می‌دهد. استفاده از تجهیزات گرمایشی استاندارد و سرویس منظم آن‌ها نیز در کاهش انتشار گازهای سمی نقش مهمی دارد.

توجه جدی به علائم هشدار دهنده

سرفه مداوم، خس‌خس سینه، تنگی نفس، درد قفسه سینه، سردرد، تحریک چشم یا گلو از جمله علائمی هستند که می‌توانند با مواجهه با آلودگی هوا مرتبط باشند. در صورت تداوم یا تشدید این علائم، مشاوره با پزشک ضروری است. افراد مبتلا به بیماری‌های مزمن باید برنامه درمانی خود را با توجه به شرایط آلودگی هوا تنظیم کرده و داروهای ضروری را در دسترس داشته باشند.

پرهیز از سوزاندن چوب و زباله

سوزاندن چوب، زغال یا زباله منجر به انتشار ذرات ریز معلق و ترکیبات سمی می‌شود که به ویژه برای ریه‌ها مضر هستند. این ذرات می‌توانند به عمق سیستم تنفسی نفوذ کرده و خطر ابتلا به بیماری‌های مزمن ریوی و قلبی را افزایش دهند. خودداری از این اقدام، سهم مهمی در کاهش آلودگی محلی هوا دارد.

انتخاب محیط‌های عاری از دود دخانیات

دود سیگار، قلیان و ویپ حاوی ترکیبات سمی و ذرات معلقی است که کیفیت هوای محیط را به طور قابل توجهی کاهش می‌دهد. قرار گرفتن در معرض دود دست دوم می‌تواند خطر بیماری‌های قلبی و تنفسی را افزایش دهد. انتخاب رستوران‌ها، محل کار و فضاهای عمومی بدون دخانیات یک اقدام مؤثر برای کاهش مواجهه با آلاینده‌های مضر است.

نتیجه‌گیری

آلودگی هوا یک تهدید خاموش اما جدی برای سلامت عمومی است که آثار آن می‌تواند از تحریک موقت چشم و گلو تا افزایش خطر بیماری‌های قلبی–عروقی، ریوی و حتی مرگ زودرس متغیر باشد. شواهد علمی نشان می‌دهد که مواجهه مکرر با آلاینده‌هایی مانند ذرات معلق (PM2.5)، دی‌اکسید نیتروژن و ازن سطح زمین، می‌تواند علائم بیماری‌های موجود را تشدید کند، و در درازمدت احتمال بروز اختلالات مزمن را نیز افزایش می‌دهد.

با این حال، بخش قابل توجهی از خطرات ناشی از آلودگی هوا قابل مدیریت است. پیگیری روزانه شاخص کیفیت هوا (AQI)، محدود کردن حضور در فضای باز هنگام شرایط ناسالم، استفاده از سیستم‌های تصفیه هوا، پرهیز از فعالیت‌های آلاینده و انتخاب محیط‌های عاری از دود دخانیات، اقداماتی ساده اما مبتنی بر اصول علمی هستند که می‌توانند سطح مواجهه فردی را به میزان محسوسی کاهش دهند.

همزمان، نقش مسئولیت اجتماعی و تصمیم‌های جمعی را نباید نادیده گرفت. کاهش مصرف سوخت‌های فسیلی، حمایت از انرژی‌های پاک و اصلاح الگوهای حمل و نقل شهری، کیفیت هوای امروز را بهبود می‌بخشد و بر سلامت نسل‌های آینده نیز تأثیر مستقیم دارد. سلامت فردی و سلامت محیط زیست به طور جدایی‌ناپذیری به یکدیگر مرتبط‌اند.

در نهایت، محافظت از سلامت در برابر آلودگی هوا تنها به معنای واکنش در روزهای بحران نیست؛ بلکه نیازمند رویکردی پیشگیرانه، آگاهانه و مستمر است. هرچه شناخت ما از منابع آلودگی هوا و پیامدهای آن دقیق‌تر باشد، تصمیم‌های ما هدفمندتر و اثربخش‌تر خواهد بود. آگاهی، پایش مستمر و اصلاح سبک زندگی سه محور اصلی برای کاهش خطرات و حفظ کیفیت زندگی در شرایط هوای آلوده محسوب می‌شوند.

پرسش و پاسخ (FAQ)

1. چرا آلودگی هوا می‌تواند خطر سکته قلبی و مغزی را افزایش دهد؟

آلودگی هوا یک عامل خطر جدی برای بیماری‌های قلبی–عروقی محسوب می‌شود. ذرات بسیار ریز معلق در هوا، به ویژه PM2.5، پس از ورود به ریه‌ها می‌توانند از سد ریوی عبور کرده و وارد جریان خون شوند. این فرآیند موجب افزایش التهاب سیستمیک، استرس اکسیداتیو و اختلال در عملکرد عروق می‌شود.

مطالعات اپیدمیولوژیک نشان داده‌اند که در روزهای با شاخص کیفیت هوای بالا، میزان مراجعه به اورژانس به دلیل سکته قلبی و سکته مغزی افزایش پیدا می‌کند. افرادی که سابقه فشار خون بالا، دیابت یا بیماری عروق کرونر دارند، نسبت به نوسانات آلودگی هوا حساس‌تر هستند. بنابراین، مدیریت مواجهه با آلودگی هوا بخشی از راهبرد پیشگیری ثانویه در بیماران قلبی محسوب می‌شود و نباید تنها به کنترل دارویی اکتفا کرد.

2. آیا آلودگی هوا می‌تواند بر سلامت روان و عملکرد مغز تأثیر بگذارد؟

شواهد علمی جدید نشان می‌دهد که ارتباط میان آلودگی هوا و سلامت روان جدی‌تر از آن چیزی است که پیش‌تر تصور می‌شد. برخی مطالعات، قرارگیری طولانی‌مدت در معرض آلاینده‌ها را با افزایش خطر اضطراب، افسردگی و حتی کاهش عملکرد شناختی مرتبط دانسته‌اند. مکانیسم‌های احتمالی شامل التهاب مزمن، اختلال در انتقال اکسیژن کافی به مغز و اثرات مستقیم ذرات فوق‌ریز بر سیستم عصبی مرکزی است. در کودکان، قرارگیری مداوم در هوای آلوده ممکن است بر تمرکز، یادگیری و رشد شناختی اثر بگذارد. هرچند تحقیقات در این حوزه همچنان در حال گسترش است، اما نتایج فعلی نشان می‌دهد که کیفیت هوا علاوه بر ریه‌ها، می‌تواند بر کیفیت زندگی روانی و عملکرد ذهنی نیز تأثیرگذار باشد.

3. آیا استفاده از ماسک می‌تواند واقعاً از بدن در برابر آلودگی هوا محافظت کند؟

همه ماسک‌ها عملکرد یکسانی ندارند. ماسک‌های پارچه‌ای ساده یا ماسک‌های جراحی معمولی برای فیلتر کردن ذرات بسیار ریز مانند PM2.5 طراحی نشده‌اند. در مقابل، ماسک‌های فیلتردار استاندارد مانند N95 یا FFP2 می‌توانند درصد قابل توجهی از ذرات معلق را در صورت استفاده صحیح فیلتر کنند. با این حال، اثربخشی ماسک به چند عامل بستگی دارد:

• اندازه ذرات آلاینده
• میزان چسبندگی ماسک به صورت
• مدت زمان استفاده
• شرایط رطوبت و آلودگی محیط

برای افراد مبتلا به بیماری‌های قلبی یا ریوی، استفاده نادرست از ماسک‌های با مقاومت تنفسی بالا ممکن است باعث احساس تنگی نفس شود. بنابراین، انتخاب ماسک مناسب باید آگاهانه و در صورت وجود بیماری زمینه‌ای، با مشورت پزشک انجام شود.

4. آیا تصفیه کننده‌های هوای خانگی واقعاً مؤثر هستند؟

تصفیه کننده‌های هوا در صورتی که دارای فیلتر استاندارد باشند، می‌توانند بخش قابل توجهی از ذرات معلق موجود در فضای داخلی را حذف کنند. این دستگاه‌ها به ویژه برای خانواده‌هایی که در مناطق با آلودگی مزمن زندگی می‌کنند یا فردی با آسم، آلرژی یا بیماری ریوی مزمن دارند، مفید هستند. با این حال، چند نکته مهم وجود دارد:

• دستگاه باید متناسب با متراژ فضا انتخاب شود.
• فیلترها باید طبق دستورالعمل سازنده به طور منظم تعویض شوند.
• تصفیه کننده هوا جایگزین تهویه اصولی و کنترل منبع آلودگی نیست.

در محیط‌های داخلی، منابعی مانند دود سیگار، بخاری‌های گازی غیراستاندارد یا مواد شیمیایی خانگی نیز می‌توانند کیفیت هوا را کاهش دهند. بنابراین، کنترل منبع آلاینده به اندازه استفاده از دستگاه تصفیه اهمیت دارد.

5. آیا آلودگی هوا بر بارداری و سلامت جنین اثر دارد؟

مطالعات متعدد نشان داده‌اند که مواجهه طولانی‌مدت با آلودگی هوا در دوران بارداری می‌تواند با افزایش خطر زایمان زودرس، وزن کم هنگام تولد و برخی اختلالات رشد مرتبط باشد. ذرات معلق و آلاینده‌های گازی ممکن است از طریق جریان خون مادر بر محیط داخل رحمی اثر بگذارند. به همین دلیل، زنان باردار باید نسبت به شاخص کیفیت هوا حساس‌تر باشند و در روزهای با آلودگی بالا، از حضور غیرضروری در فضای باز خودداری کنند. کاهش مواجهه در این دوره حساس، بخشی از مراقبت‌های پیشگیری در بارداری محسوب می‌شود.

6. آیا تغییرات اقلیمی می‌تواند وضعیت آلودگی هوا را بدتر کند؟

بله، افزایش دما، خشکسالی و تغییر الگوهای باد می‌تواند غلظت برخی آلاینده‌ها مانند ازن سطح زمین را افزایش دهد. همچنین وقوع بیشتر آتش‌سوزی‌های گسترده جنگلی در برخی مناطق جهان، منبع قابل توجهی از ذرات معلق و دود ایجاد می‌کند.

به همین دلیل، مدیریت آلودگی هوا و مقابله با تغییرات اقلیمی به طور مستقیم با یکدیگر مرتبط هستند. سیاست‌های انرژی پاک و کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای به کنترل گرمایش جهانی کمک می‌کند، و بهبود کیفیت هوا و کاهش بار بیماری‌های مرتبط با آلودگی را نیز به همراه دارد.

منبع:

Hygiene Measures During Air Pollution